VII

Siedziały przy stole. Po kilku dniach zżyły się tak, jakby mieszkały razem od dawna — rozmawiały przy jedzeniu, praniu i zapalaniu lampy.

„W tobie jest światło" — powiedziała Anna. „Tego się boją."

„Jak siostry. Jak dwie samotne kobiety, które nie mają na kogo liczyć. Nic więcej"

Szły dalej powoli.

Ludzie mówili o płonących wsiach, kolumnach ucieczki, czołgach, które szybko jechały.

Zziębnięci ludzie wchodzili do miasta, wypchnięci z własnych domów zbliżającym się frontem.

Miasto płonęło jeszcze w kilku miejscach. Emma Schweig przez kilka miesięcy koczowała w piwnicach spalonych kamienic przy Rynku.

Dom na Kościelnej stał nieruchomy. Wspomnienia osiadły w murach. Tynk odpadał płatami. Zapach był ciężki, słodkawy.