Szeląg

Jezioro Szeląg w powieści nie jest tłem. To miejsce, do którego chodzi się po rośliny, ślad i sprawdzenie. Nad jego brzegami Karl bada rosiczkę opisaną w receptariuszu Hoffmanna i odkrywa, że przyroda wymaga nie tylko wiedzy, ale także uważnej obserwacji miejsca, pogody i poziomu wody.

Po roztopach jezioro się zmienia: brzeg przesuwa się, dawny opis przestaje pasować, choć roślina nadal rośnie w tym samym miejscu. Karl rozumie wtedy, że pomylił się nie w pomiarze, lecz w założeniu, że brzeg jest stały. Receptariusz Hoffmanna uwzględnia takie zależności — zapisuje nie tylko rośliny, ale także pogodę i moment, kiedy jezioro puszcza lód.

W tej samej przestrzeni pojawia się Käte, badająca łosie w okolicznych torfowiskach. Zwierzęta, mgła, bagna i jezioro tworzą własny porządek, istniejący niezależnie od człowieka. Szeląg pokazuje, że miejsce nieustannie się zmienia, a każdy opis wymaga ciągłej korekty.